نمایش از 01 خرداد 1393 بازدید: 13212
پرینت


به نام خدا

گزارش برنامه کوهپیمائی قله پرچنان

 

 

برنامه صعود به قله پرچنان در روزهای پنجشنبه و جمعه مورخ 18 و 19 مهر ماه 1392 در روستای چرات از توابع آلاشت شهرستان سوادکوه مازندران با حضور 25 نفر از کوهنوردان مخابرات استان تهران برگزار گردید.

معرفی:

شهرستان سوادکوه یکی از شهرستان‌های استان مازندران در ناحیهٔ البرز مرکزی و در مجاورت استان سمنان قرار گرفته ‌است. مهم‌ترین شهر این شهرستان شهر زیراب بوده که دارای بیشترین جمعیت و مساحت در سطح شهرستان می‌باشد. شهر پل سفید مرکز این شهرستان است. شهرستان سوادکوه از سمت شمال به شهرستان قائمشهر، از سمت جنوب به شهرستان فیروزکوه در استان تهران و شهرستان مهدیشهر در استان سمنان، از سمت غرب به شهرستان بابل و از سمت شرق به شهرستان ساری و ارتفاعات دودانگه و دهستان چاشم شهریارکوه(جبال شروین) در شهرستان مهدیشهر محدود است.

نام آلاشت در زبان محلی به معنی آشیانه عقاب است. وجه تسمیه آن نیز احتمالاً وجود عقابهای فراوان در کوه‌های بلند این منطقه‌است.

منطقه آلاشت با طبيعت زيباي خود خالي از آبشار نيست. يکي از اين آبشارها به نام آبشار نارم در موقعیت جغرافیایی E524034 N355757 در روستاي چرات واقع در هجده کيلومتري جنوب غرب آلاشت واقع است. چرات یکی از روستاهای حوالی آلاشت سوادکوه است.

تاحدود 1قرن پيش اقتصاد عمده مردم سوادكوه دامپروري بوده وبا زندگي عشايري وكوچ نشيني امرار معاش ميكردند كه هنوز بازماندگان اين نسل درگوشه وكناره اين منطقه باهمان سبك ساده زندگي به چشم ميخورند .اما با تاسيس راه آهن و كشف رگه هاي زغال سنگ در كوههاي سوادكوه و پيامد آن احداث معادن استخراج زغال سنگ و انتقال آن بكمك لوكوموتيو به اصفهان سبك جديدي در كسب درآمد مردم و تغيير زندگي كوچ نشيني به زندگي كارگري و مقرري بگيري معادن بوجود آورد. رونق سوادكوه نيز ازهمان زمان شروع شد

تقسیمات کشوری:

شهرستان سوادکوه از سه بخش به نامهای بخش مرکزی، زیرآب وشیرگاه و چهار شهر بترتیب جمعیت و اهمیت ۱-زيراب ۲-شیرگاه ۳- پل سفید و۴-الاشت تشکیل شده‌است. این شهرستان در مجموع از شش دهستان بنامهای سرخ کلا با بیست آبادی، کردآباد، راستوپی با ۶۹ آبادی، ولوپی با ۵۲ آبادی، کسلیان با ۱۷ آبادی، شرق و غرب شیرگاه با ۳۱ آبادی و دهستان لفور با ۲۹ آبادی تشکیل شده‌است.

مراکز تاریخی و باستانی:

کرداباد: یکی از روستاهای زیبا در شهر زیراب می باشد که از نظر پوشش گیاهی همچنان بکر مانده و صاحب دو امامزاده به نامهای امامزاده جمال الدین و امامزاده طاهر می باشد که مورد توجه مزدم این منطقه می باشد.

محله قدیمی آلاشت: زادگاه رضا پهلوی در 40 کیلومتری زیرآب قرار دارد. آلاشت در منطقه‌ای کوهستانی وجنگلی واقع شده و خانه‌های آن اغلب از خشت خام ساخته شده و بام آنها نیز با تخته پوش پوشانده شده‌است. کوچه‌های این محله، باریک، سنگی و شیب تندی دارند. آلاشتی‌ها هر محله از دهشان را به نامی می‌شناسند. زادگاه پهلوی اول در محله پهلوان خلیل قرار دارد که ساختمان آن در اصل دو اشکوبه بوده‌است. اشکوب فوقانی آن در اثر زلزله فروریخته بود که دردوران پهلوی دوم به وسیله سازمان سابق میراث فرهنگی به همان سبک اولیه تجدید بنا شده‌است. این خانه امروزه به عنوان موزه مردم شناسی در خدمت عموم مردم جهت بازدید قرار می‌گیرد.

امامزاده عبدالحق شهر زیراب: این امامزاده ازدیربازبه عنوان یک مکان مقدس برای مردم شهرستان واستان بحساب می‌ آمده وهرساله شاهد خیل عظیمی ازمهمانان و زایران می‌باشد.هم چنین این امامزاده محل یکی ازبزرگترین میعادگاههای استان مازندران درروزعاشوراست.بگونه ایکه دسته‌های عزاداری ازشهرها و روستاهای اطراف بسمت شهرزیراب ومحل امامزاده درمرکزشهرروانه می‌گردند.

قلعه کنگلو:به فاصله تقریبی ۲۰ کیلومتری در جنوب شرقی دوآب (منطقه سوادکوه) درنزدیکی روستای کنگلو بر بالای صخره‌ای قرار دارد که قسمت اعظم آن با گذشت زمان وعوامل مخرب جوی از بین رفته‌است. نمای خارجی قلعه را یک باروی عظیم سنگی تشکیل می‌دهد که درقسمت میانی و طرفین آن، برج‌های دیده بانی تشکیل شده‌است. فضای داخلی این قلعه با توجه به بقایای آن، مدور و در دو طبقه ساخته شده بود که قسمت عمده آن از بین رفته و در حال ویرانی است.

برج لاجیم: در شمار آثار زمان تسلط آل زیار بر طبرستان در فاصله سالهای ۳۱۶ الی ۴۴۳ هجری قمری است.

این بنای تاریخی در خارج از یک گنبد مخروطی ساده و ظریف پوشیده شده است که در داخل به حالت مدور تغییر شکل می‌دهد. ورودی این بنای آجری در سمت شرق است و پایه گنبد به وسیله یک ردیف طاق‌نما تزئین شده است. در کمربند زیر گنبد دو کتیبه به خط کوفی و پهلوی بر روی هم قرار گرفته است. این دو کتیبه بشکل زیبایی با آجرهای تراش‌خورده در زمینه‌ای از گچ سفید نصب شده‌اند کتیبه با خط کوفی نام کیا اسماعیل ابوالفوراس شهریار ابن عباس صاحب بنا و تاریخ ۴۱۳ هجری قمری را نشان می‌دهد. جاده دسترسی به روستای لاجیم از شهر زیرآب آغاز می‌شود و پس از طی یک مسافت 27 کیلومتری به سر گردنه مرتفعی می‌رسد که از طبیعت و ارتفاعات جنگلی خارج و به چمنزار و بوته زارهای زیبا بدل می‌گردد. نکته دیگر وجود یک مقبره در داخل بنای برج است. به گفته اهالی این مقبره مربوط به یکی از امام زادگان است.

پل ورسک : این پل بر روی دره ورسک منطقه سوادکوه ساخته شد و در زمان جنگ جهانی دوم به پل پیروزی معروف شد. پل ورسک با دهانه‌ای به طول ۶۶ متر و ارتفاع ۱۱۰ متر یکی از شاهکارهای مهندسی طول خط آهن شمال است.

بابک محله :این محله در نزدیکی یکی از دهات اطراف سوادکوه بوده و نام قدیم ان گلپور ده است.

برج رسکت : برج زیبای رسکت در روستایی به همین نام، از دوران اسپهبدان مازندران که بر روی آن کتیبه‌ای به دو خط پهلوی و کوفی وجود دارد.

برج باوند : برج بسیار زیبای باوند از دوران آل باوند از اسپهبدان مازندران در ابتدای ورودی منطقه سرخ آباد (شامل روستاهای وسیه سر، قلک، پشت کل، زیارت سر، سنگ سرک، ارژنگ سر، وندچال، مالیدره و...) سوادکوه قرار دارد. این برج شبیه مهره رخ در شطرنج است. برج مزبور توسط پرفسور شروین باوند باز سازی شده است.هم اکنون در بین اهالی منطقه فوق به نام گنبد معروف می باشد.

تنها تصویر ناصرالدین شاه قاجار و درباریان او که بر دل سنگ حکاکی شده است در جاده هراز و در کنار تونل وانا و جاده باستانی زمان ساسانی قرار دارد.

لفور : شهر باستانی لفور در سواد کوه قرار دارد. در این شهر اسکلتهایی از انسان‌های دراز سر پیدا شده است.

.... دیگر مکانهای دیدنی سوادکوه ؛ آبشار گزو ، جنگل های شاه کلا ، آبشار پلنگ دره ، دریاچه شورمست ، سرچشمه دراسله ، دو شاخه سنگ و.........

معرفی آلاشت

وضعیت جغرافیایی:

آلاشت در ارتفاع ۱۹۰۰ متری سطح دریا قرار گرفته‌است، دامنهٔ دمای این شهر بین 7 تا ۱۰ درجهٔ سانتیگراد می‌باشد و میانگین بارندگی سالانهٔ آن بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ میلی‌لیتر می‌باشد. آلاشت دارای حیات وحش حفاظت شده‌است که می‌تواند درختان سیاه ریشه مانند گردو، فندوق و گیلاس را در خود پرورش دهد.

وقتی به شهر آلاشت وارد شوید با یک دوراهی مواجه می‌شوید که یکی از آنها به امامزاده حسن یا به قول محلیها سر کوه و دیگری به داخل شهر و روستاهای سوادرودبار یا در زبان محلی {ساتروآر}و هلی چال و چرات و....است. روستای سوادرودبار یا در زبان محلی {ساتروآر} از دو قسمت پایین محله و بالا محله تشکیل شده‌است که شغل مردم آن دام‌پروری است و درگذشته به کشت گندم نیز می‌پرداختند ولی امروزه سیب زمینی و چغندر کشت اصلی آن است. از ساکنان اصلی و قدیمی آن می‌توان به خانجانی ها وجورسرایی ها وحضرتی ها و داداشی‌ها، نجفی‌ها، اندام ها، مسیبی‌ها، نعمتی‌ها، عبدی‌ها، رنودها، طیبی‌ها، اکبری ها، پهلوان ها، جمشیدی ها ، شهابيان هاورشیدی هاو احمدی ها...اشاره کرد. چندی پیش آهنگی زیبا در وصف زیبایی آلاشت توسط آقای ف.ج به نام الاشتیمه الاشتی سروده شده است که جز آثار گرانبها در رابطه با آلاشت شمرده می شود.این نشانه ی اهمیت این شهر زیبا در نزد مردم آن است.

معماری آلاشت:

کوچه‌های بسیار باریک که فقط دونفر می‌توانند از کنار هم عبور کنند از خصوصیات آلاشت است. خانه‌ها عموماً خشتی و سقف‌ها تخته پوشند. قبل از ورود به شهرآلاشت محله‌ای وجود دارد که نزد مردم آن به نام کاربار معروف است. دراین محلهٔ کوچک تاسیسات مهمی از قبیل پمپ بنزین٬ هواشناسی٬ هتل و رصد خانه وجود دارد پمپ بنزین در سال ۱۳۵۰ ساخته شده است. بعد از کاربار و درنزدیکی شهر آلاشت جایی به نام کاربار تپه سر قراردارد که از آن به نام پاتوق شبهای مردم الاشت نیز یاد می‌شود که اهالی آلاشت شبهای تابستان دراین مکان در کنار یکدیگر جمع می‌شوند و گپ می‌زدند. بعد از کاربار تپه سر به دوراهی می‌رسیم که راه سمت راست که سربالایی هم هست به فروشگاه٬ مسجد٬ شهرداری٬ مخابرات و روستاهای زیحون و سواد رودبار ختم می شود٬ و راه سمت چپ هم که سر پایینی است به شهر آلاشت و موزه مردم شناسی وروستاهای چرات وانند ختم می‌شود. اغلب کوچه‌ها سنگفرش شده‌اند. آب آشامیدنی آلاشت از چشمه‌ای به نام «هری خامه» تامین می‌شود که به اعتقاد اهالی خاصیت دارویی دارد.

اهمیت تاریخی:

آلاشت به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، کمتر مورد توجه فاتحین ایران بوده‌است. این شهر کوچک، محل تولد رضاشاه است. خانه‌ای که رضاشاه در آن به دنیا آمد، در حال حاضر موزه مردم شناسی است. علاوه بر موزه ی مردم شناسی مسجد امام حسین آلاشت نیز نزد مردم از اهمیت خاصی برخوردار است این مسجد درسال 1352 ساخته شد.

چرات : یکی از روستاهای حوالی آلاشت سوادکوه است. در حدود ۲۲ کیلومتری آلاشت و منطقه‌ای است ییلاقی با چراگاه‌های سرسبز که از جنوب خط راس آن مرز استان تهران (فیروزکوه) و مازندران را تعیین می‌کند. از غرب و شمال غربی با کوههای بندپی بابل هم مرز است. چرات و مراتع اطراف آن که از سلسله جبال البرز مرکزی محسوب می‌شود به لحاظ اینکه در ارتفاع بیش از ۲۷۰۰ متر واقع شده‌است به جزء در دره‌های آن که قابل کشاورزی است سایر جاهای آن فقط برای چراگاه دام کاربرد دارد. برخی بر این باورند که نام سوادکوه از کوه سوات گرفته شده که در جنوب شرقی روستای چرات در دهستان ولوپی واقع شده و در ارتفاعات آن آثاری از تمدن قدیم مشاهده می‌شود که احتمالاً بدلیل استقرار حاکمان قدیم سوادکوه بر جای مانده‌است.

در چرات ۵ طایفه زندگی می‌کردند که از جمله طوایف سوارقلی و اویاک و جورسری و... می‌باشند و هر طایفه شامل چندین خانواده با نام خانوادگی محمودیان‌ها، رحمانی‌ها، اسکندری‌ها، رمضانی‌ها، رخشان‌ها، کاویانی‌ها، یزدانی‌ها، غفاری‌ها، رستمی‌ها و مرادی‌ها و..... که پس از زمین‌لرزه سال ۱۳۳۶ بسیاری متواری شدند و در دیگر شهرها و روستاهای استان مازندران اقامت گزیدند. نام شهرستان سواد کوه از قله‌ای به نام سواد که محلی‌ها به آن شاه نشین می‌گویند، گرفته شده‌است. چرات در سال ۱۳۳۶، قبل از زلزله، نزدیک به هزار خانوار بوده که آثار ویرانه‌های آن هنوز باقی است. از مناطق دیدنی چرات می‌توان از چشمه‌های فراوان، حمامی که بیش از ۲۰۰ سال قدمت دارد و آبشاری به نام گرچلینگ و تنگه نارم و قله شاه نشین و غارهای باستانی و مناظر و طبیعت زیبا نام برد.

در ضلع غربي روستاي چرات و پس از گذشتن از يک تنگه زيبا به دره نارم و آبشار زيباي آن مي رسيم که حدود 10 متر ارتفاع دارد. اين آبشار از صخره اي زيبا و بلند به پايين مي ريزد. در پشت آبشار نيز دره اي صخره اي با ديواره هايي ستبر واقع شده که مکاني بکر و دست نخورده است. اين دره مبناي صعود کوهنوردان و صخره نوردان به کوه هاي اين منطقه و بخصوص کوه پرچنان به حساب مي آيد. کوه پرچنان همچون ديواره اي عظيم انتهاي دره را به بن بست کشانده است.

شرح اجرای برنامه:

روز پنجشنبه مورخ 18/07/1392 با حضور همنوردان، پس از برداشتن چادر و سایر لوازم مورد نیاز، ساعت 5:30 از مجتمع مخابراتی شهید یگانه با یک دستگاه میدل باس به سمت شهرستان سوادکوه حرکت کردیم. پس از عبور از جاجرود، بومهن و رودهن، از جاده فیروزکوه ادامه مسیر داده و شهرهای فیروزکوه، ورسک و دوآب را پشت سر گذاشته حدود ساعت 10 به پل سفید رسیدیم. به منظور استفاده بهینه از زمان، صبحانه با نان گرم آقای وزیری و پنیر در میدل باس صرف شد. راهنمای برنامه آقای مرتضی نوری به همراه خانم کاظمی که برای صعود به قله آمده بود، در پل سفید به جمع پیوستند.

بعد از پلیس راه پل سفید، در ضلع غربی جاده وارد جاده آلاشت شده، و مسیر 36 کیلومتری در مدت 1ساعت و 30 دقیقه طی شد، زیرا جاده باریک، پر پیچ و خم، سربالا و در عین حال زیبا، انحراف یک دستگاه کامیون از جاده و امدادرسانی به آن مزید بر علت بود، از فرصت پیش آمده برای هوا خوری و استفاده از میوه های جنگلی بر جاده بهره بردیم. رنگ پاییزی روی درختان جنگلی جلوه خاصی به آنها داده بود.

در آلاشت هوا خنک و بسیار دلپذیر بود انتظار می رفت که بتوانیم راننده میدل باس را برای رفتن به روستای چرات متقاعد کنیم تا قبل از تاریکی شب به محل شب مانی برنامه ریزی شده برسیم، لکن عدم موافقت راننده، زمانی برای هماهنگی و رسیدن وسیله نقلیه سپری شود. نتیجه زحمات آقای نوری، استفاده از یک دستگاه مینی بوس و یک دستگاه وانت پیکان برای رفتن به روستای چرات شد. کوله ها با وانت و افراد، فشرده در مینی بوس. در فاصله زمانی انتظار آمدن مینی بوس از موزه مردم شناسی آلاشت دیدار و نماز ظهر و عصر را در مسجد امام حسین(ع) ادا نموده و سپس عازم چرات شدیم.

مسیر آلاشت تا چرات خاکی، که بر اثر بارندگی ها و عدم رسیدگی مناسب، وضعیت نا مطلوبی پیدا کرده بود، و برای عبور میدل باس مناسب نبود، لذا استفاده از وسایل نقلیه و رانندگان محلی توصیه می شود. پوشش جنگلی به سمت چرات کم، و بیشتر محیط را مرتع تشکیل می دهد.

ساعت 17 به روستای چرات با ارتفاع 2162 متر وارد شده، چادر ها بین همنوردان توزیع، ناهار مختصری صرف و پس از آمادگی گروه با هدایت آقای نوری، سرقدمی آقای وحید ابراهیمی و عقب دار گروه آقای احمد نجفی حرکت درمسیر صعود به قله را به سمت جنوب غربی آغاز کردیم.

محل شب مانی، گوسفند سرای دوم در ارتفاع 3203 متری از سطح دریا برنامه ریزی شده بود، و با بررسی وضعیت آب و هوای منطقه نگرانی از بابت بارندگی نبود. ولی در طول مسیر مه، صعود دلپذیری را برای همنوردان فراهم کرده بود. تا گوسفند سرا مسیر با شیب بسیارکم و بیشتر اوقات کنار نهر آب جاری ادامه داشت. و ندرتا شیب مسیر تند می شد. در ارتفاع 3007 متری از سطح دریا چشمه آب گوارایی، تشنه کامی همنوردان را برطرف می کند. و در ارتفاع 3150 متری دشت وسیع پرچنان واقع است. ساعت 19:46 به محل شب مانی رسیده، آسمان کاملا صاف، و ستارگان خوش آمدگو، شبی به یاد ماندنی در کنار چوپان مهربان و مهمان نواز، آقای علی کاظم نسب. تا حد گنجایش کلبه آقای کاظمی نسب، نفرات اسکان یافتند و بقیه، چادر ها را در فضای باز بر پا کرده و آرامش یافتند. شام صرف شد، قرار حرکت روز بعد ساعت 5 صبح بعد از نماز صبح به اطلاع همنوردان رسید و شب نسبتا سردی را تا صبح سپری کردیم. جالب اینکه 3 بره بامداد روز جمعه پا به عرصه حیات گذاشتند که شادی چوپان و همنوردان را مضاعف نمود.

روز جمعه مورخ 19/07/1392 ساعت 5:23 حرکت آغاز شد. دو مسیر پیش رویمان وجود داشت:

مسیر اول از دره مستقیم به سمت قله راه دارد لکن در این مسیر آب وجود ندارد و شیب تندتر و بعضا صخره ای.

مسیر دوم ابتدا به سمت شمال و سپس غرب از روی یال به قله می رسد. در این مسیر چشمه آبی در ارتفاع 3683 متر برای استفاده وجود دارد، شیب مسیر ملایم تر و مقداری طولانی تر است.

بنابراین از مسیر دوم ادامه مسیر داده، در ساعت 7:22 به چشمه رسیدیم. قلل ویونه با ارتفاع تقریبی 3900 متر و انیسه با ارتفاع تقریبی 3750 متر از ارتفاع 3725 متری قابل رویت هستند. قله زیبای دماوند از ارتفاع 3842 متری با ابهت خاص خود، خود نمایی می کند.ساعت 9:09 پا بر قله پرچنان نهاده، وصعود موفقیت آمیز را به یکدیگر تبریک و سرود ای ایران را سر دادیم. به پیشنهاد آقای نوری یاد همه در گذشتگان کوهنورد گرامی داشته شد.GPS ارتفاع قله را 4026 متر نشان داد.

تا ساعت 9:36 بر فراز قله عکسهای یادگاری گرفته و از همه دوستان همنورد یاد شد. مسیر اول، مسیر برگشت انتخاب و با استفاده از شن اسکی های مسیر ساعت 11:50 به محل گوسفندسرا رسیدیم. به پیشنهاد همنوردان صرف ناهار و ادای نماز انجام و پس از جمع آوری وسایل، ساعت 13 به سمت روستای چرات رهسپار شده و ساعت 15:45 به روستا رسیدیم. با راننده میدل باس هماهنگی شد تا در جاده آلاشت ابتدای جاده چرات به گروه بپیوندد. ساعت 17:15 میدل باس به سمت پل سفید حرکت، پس از صرف شام در رستوران به سمت تهران ادامه مسیر داده و نهایتا ساعت 23:15 سفر به اتمام رسید. به امید صعود های گروهی بعدی انشاالله.

خداوند را به خاطر همه نعماتش و دستگیری از بندگان ناتوانش که همواره بندگانش را مورد لطف قرار می دهد شاکر و سپاسگزارم و از همه عزیزانی که در اجرای این برنامه کمک کردند تشکر می نمایم. جا دارد از آقایان حسین امیری، سید فرید کازرونی، علی باقرشاهی، وحید ابراهیمی، احمد نجفی و رضا خیری بطور ویژه یاد نمایم.

شرکت کنندگان در برنامه :

آقایان حمید رضا علیمحمدی، منصور بهادر، سلمان شجاعی ارانی، عبدالله جعفری، سید علی ابراهیمی، وحید ابراهیمی، علی اکبر بختیاریان، ابراهیم کجوری، حسن توکلی، فیض الله کمالی، حافظ وهابی، محمدرضا مظاهری، مجید مقدم، رضا خیری، سید عباس طباطبائی دستجردی، احمد نجفی آذر، محمد رضا طیبی اصل، علی جان محمدی، حسین امیری، عباس باقری، علیرضا وزیری، محمد پورامینی، مرتضی نوری(راهنمای محلی) و خانمها زهرا خلیلی، اکرم ترابی، نرگس شهبازی و کاظمی(همنورد محلی)

سرقدم برنامه: آقای وحید ابراهیمی

عقبدار و امدادگر گروه: آقای احمد نجفی آذر

عکاسی: آقایان حمید رضا علیمحمدی، سید علی ابراهیمی

با تشکر از همه عزیزان

محمد پورامینی




 

اضافه کردن نظر


حاضرین در سایت

ما 19 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

| + - | RTL - LTR