نمایش از 01 خرداد 1393 بازدید: 12875
پرینت

 

گزارش برنامه صعود به خط الراس دو برار

 

عنوان برنامه : پیمایش خط الراس دوبرار | ارتفاع :متناوب بین ۳۰۰۰ تا ۴۱۵۰ متر ازسطح آبهای آزاد.

قله های اصلی: پروانه، ماز، چنگیزچال، دوبرارغربی، دوبرار لاسم، سیاه کمر، سیاه چال، شاه نشین، سوزچال، انگمار ۱ و ۲، قره داغ ۱ و ۲.

نام منطقه : البرز مرکزی

نفرات شرکت کننده:خانمها:اکرم ترابی -زهرا خلیلی. آقایان:وحید ابراهیمی-عباس باقری –اکبر ابراهیمی –فرید کازرونی –حسن صالی-کامبیز نیک منش –علیرضا کمالی –محمد پور امینی –حمیدرضا علی محمدی .

 

موقعیت جغرافیایی :

کشیده گی دوبرار مانند بیشتر چین خوردگی های فلات ایران ناشی از برخورد قاره های اروپا و آسیا در دوران کرتاسه می باشد . که به شکل یک رشته کوه در جنوب استان مازندران (در دشت لار و پلور و در راستای غرب به جنوب شرق) از پل مرگ (مرغ) در جاده هراز تا چهل چشمه در جاده فیروزکوه پیش می رود و در دو سوی آن از شمال کوه دماوند، جاده هراز، آبادی های پلور، رینه لاسم و… در جنوب نیز به موازات خط الراس دوبرار، خط الراس و قله زرینه کوه و در میان این دو خط الراس دریاچه های تار و هویر، رودخانه تارود و دلیچای (رود دیوانه – زبان ترکی) آبادی های یهرلپشت (Lipasht Yahar)، مومج، دهنار و آبادی هویر قرار دارد. این رشته کوه به طور پیوسته در معرض بادهای غالب ایران (جنوب غربی به شمال شرقی) و بادهایی که از جانب فیروزکوه (جنوب شرقی به شمال غربی) می وزند قرار دارد تا جایی که بیشترین بارش ها بر روی این رشته کوه از برخورد ابرهایی است که توسط همین بادها حمل می شوند.

 

درباره ریشه نام گذاری ها در رشته کوه دوبرار :

۱ ) کوه ماز : به باوری نام مازندران برگرفته از کوه ماز است. ماز نامی است که پیش از ورود تازیان تا زمان ورود قبایل ترک به ایران (هم زمان با حکومت *مازیار برمازندران) به کار می رفته است. در سمت جنوب آبادی لاسم و در میانه رشته کوهی که امروز دوبرار نام دارد، قله های بلندی مانند انگمار، سیاه کمر، و قره داغ (کوه سیاه–زبان ترکی) دیده می شود، یکی از قله های بلند این رشته کوه هم قله ماز است. پس می توان گفت مازندران سرزمینی است که کوه ماز در آن جای دارد (ماز+اندر+آن). منوچهری دامغانی (قرن پنجم) واژه “ماز” را به همراه مازندران در یک چامه آورده است که گواهی روشن بر این باور است :

برآمد یکی ابر مازندران *** چو مار شکنجی و ماز اندر آن

*”فرهنگ دهخدا : مازیار نام حاکم مازندران بوده و این نام دلالت می کند که ماز نام کوه می باشد و مازیار به معنی ملک الجبال باشد چنانکه شهریار حاکم شهر را گویند و بازیار ، بازدار و قوشچی را نامند”

۲ ) دوبرار : کلمه برار در گویش مازنی (مازندرانی) و بیشتر گویش های فولکلوریک پارسی همسنگ برادر به کار می رود. شاید این گمانه ای دور از درستی نباشد که این نام گذاری با وجود دو کوه بلند در نزدیکی یکدیگر در الگو برداری از نام آرامگاه برادران “هادی و حارث” از امام زاده گان شیعیان که در شهرستان دماوند (روستای مشاء) و مربوط به سده ۶ و ۷ ه. ق ( سده‌های ابتدایی دوران‌های تاریخی پس از اسلام تا دوره ایلخانی) می باشند، انجام شده باشد.

 

 

حیات وحش:

این منطقه به دلیل موقعیت ویژۀ آن که از شمال به جنگل های مازندران و از جنوب به کوه های هم مرز کویر مشرف است، میزبان انواع مختلفی از جانوران است، از جمله جانوران شکارچی چهارپا : روباه، شغال، سگ و گرگ و گاهی وجود پلنگ ریز جثه و خرس نیز گزارش شده است. پستانداران گیاهخوار منطقه شامل: خرگوش، گراز و بز کوهی می باشد. از پرندگان شکارچی: عقاب طلایی، جغد و خفاش را می توان نام برد. دیگر پرندگان این منطقه تیهو، کبک، سینه سیاه، طوطی و دارکوب هستند. تقریبا ۵ نوع مار، انواع عقرب، بزمجه، انواع خانوادۀ موش ها و گورکن در این منطقه دیده می شوند. بیشتر گزنده های این محدوده سم مهلکی ندارند؛ حتی نیش خطرناک ترین خزنده ها نیز تا چند ساعت پس از گزش قابل درمان است.

پوشش گیاهی:

به دلیل تنوع بسیار چشمگیر مناطق کوهستانی از نظر ارتفاع، فشار هوا، باد، زاویه تابش، رطوبت، نوع خاک بستر و … گوناگونی گیاهان به چشم می خورد تا جایی که گاه با چند ده متر صعود وضعیت پوشش گیاهی و گونه ها به کلی تغییر می کند. (خصوصاً رشته کوه البرز به عنوان یکی از غنی ترین بانک ژن جهانی) اما از کوهپایه ها تا نزدیک به ارتفاع ۴۰۰۰ متر گیاهان وجود دارند و این گونه ها بیشتر به چشم می خورند: سوسن وحشی، علف هفت بند، زرشک، نسترن، قیاق، شقایق، علف قناری، پوآ، کوما، علف پیازی، جو وحشی، چچم، یولافو و بسیار گونه های دارویی و خوراکی شامل ملیس، بومادران، گل گاوزبان، گل بنفشه، بابونه، ترشک، شنگ، والک، کنگر، آویشن، گون، سیرک، نعنا، پونه، گزنه، کاسنی، یونجه وحشی، خنضل (هندوانه ابوجهل) و … کم و بیش روئیده اند .

منابع آب:

از آنجا که ویژگی صعودهای خط الراسی پیمایش بالاترین نقاط کوه های به هم پیوسته در یک رشته کوه است، لذا در مسیر پیمایش این رشته کوه، تهیه آب به رودخانه کوچک ابتدای مسیر (پل مرگ) و پس از آن تنها برفچال های باقی مانده در دهلیزها (عموماً جبهه شمالی و کمتر آفتابگیر) محدود می شود. اما در کوهپایه ها، رودخانه های دائم و فصلی ناشی از ذوب همین برفچالها به وفور یافت میشود. که مهمترین آنها در جنوب خط الراس عبارتند از تارود (از سرریز دریاچه تار به سمت روستای مشاء) رود سوزچال (از قله سوزچال به سمت دریاچه تار) و رود دهنار (که از برفچالهای قره داغ به سمت آبادی دهنار جاری و به رود دلیچای می ریزد). در سمت شمال خط الراس نیز چشمه انگمار و رودهایی از پائین دست قلل دوبرار، انگمار و … جاری شده و تا دره هراز پیش می روند.

 

اضافه کردن نظر


حاضرین در سایت

ما 40 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

| + - | RTL - LTR